میکروسکوپ‌های نوری به دلیل محدودیت‌هایشان، قدرت تفکیک و بزرگ‌نمایی لازم برای ساختارهای بسیار ریز را نداشتند؛

به همین دلیل میکروسکوپ‌های الکترونی به خاطر قدرت تفکیک بالا و بزرگ‌نمایی توسعه پیدا کردند. این میکروسکوپ‌ها، قابلیت عکسبرداری از سطوح با بزرگ‌نمایی ۱۰ تا ۵۰۰ هزار برابر، با قدرت تفکیکی بین ۲۰ تا يك نانومتر (بسته به نوع نمونه) را دارند.

سازوکار عملکرد این میکروسکوپ‌ها مانند میکروسکوپ‌های نوری است، با این تفاوت که به جای نور از پرتو_الکترون و به جای عدسی‌های نوری از عدسی‌های مغناطیسی استفاده می‌شود. برای نمونه در «میکروسکوپ الکترونی روبشی» (SEM) ابتدا پرتویی از الکترون‌ها با کمک تفنگ الکترونی میکروسکوپ تولید می‌شود که در خلأ و به صورت عمودی از میکروسکوپ عبور می‌کند. این پرتو با عبور از میدان‌های الکترومغناطیسی و عدسی‌های ویژه به صورت متمرکز به نمونه تابانده می‌شوند. به محض برخورد پرتو با نمونه، الکترون‌ها و پرتوی ایکس از نمونه خارج می‌شوند. سپس آشکارسازهای پرتوهای ایکس، الکترون‌های اولیه و الکترون‌های ناشی از برخورد الکترون‌های اولیه با جسم را جمع‌آوری و آن‌ها را به سیگنال تبدیل می‌کنند. در نهایت این سیگنال‌ها به صفحه‌ی نمایشگر منتقل شده، تصویر نهایی تهیه می‌شود.

 

عکس زیر تصویر لارو دو روزه‌ی گورخرماهی را نشان می‌دهد که با استفاده از SEM ثبت شده است.

میکروسکوپ الکترونی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.